Het uiteindelijke resultaat werd de Eerste Kamer waarvan de leden (het aantal lag wisselend tussen de 40 en 60 leden) voor het leven door de Koning werden benoemd. De leden dienden minstens 40 jaar oud te zijn en verder moesten zij op grond van hun geboorte, hun welstand of hun verdiensten voor de staat tot de aanzienlijke burgers van het land behoren. De Koning benoemde vooral zijn ‘vrienden’ tot leden van de Eerste Kamer. Hierdoor kreeg de Eerste Kamer al snel de bijnaam Ménagerie du Roi, dierentuin van de Koning.

Na de definitieve afscheiding van België in 1839 bleef de Eerste Kamer bestaan, vooral met de taak een tegenwicht te kunnen vormen tegen de Tweede Kamer. Het jaar 1848, waarin talloze revoluties in Europa plaatsvonden, veroorzaakte ook in Nederland een politieke stroomversnelling. De Grondwet werd door de liberale politicus Thorbecke en zijn grondwetscommissie radicaal gewijzigd. Niet langer werden de leden van de Eerste Kamer door de Koning benoemd, maar gekozen door leden van Provinciale Staten. Dit noem je getrapte verkiezingen. Hierdoor kwam een eind aan de invloed van de Koning op de Eerste Kamer.